„Opryskują nas jak insekty!” – tak w skrócie można streścić obawy jakie prezentują zwolennicy teorii spiskowej, którą dziś Wam przedstawię. Ze zjawiskiem, jakim zajmiemy się w tym artykule spotkać mógł się każdy z nas. Pewnie nie napisał bym o tym, gdybym sam się z nim nie zetknął. I gdyby nie wywołało ono u mnie niepokoju. Uzasadnionego czy nie – oceńcie sami. Porozmawiajmy, więc o chemtrailach.

Często mamy okazję obserwować smugę kondensacyjną powstającą za lecącym samolotem. Powstaje ona w wyniku interakcji między gorącym powietrzem z samolotu, a cząsteczkami wody na dużej wysokości. „Normalne” smugi kondensacyjne („contrails”) utrzymują się kilka sekund za samolotem, maksymalnie 15 min. Contraile powstają zwykle na wys. 8-15 km nad Ziemią, gdyż do ich powstania muszą zaistnieć odpowiednie warunki, powietrze musi być zimne i suche (para wodna utrzymuje się na tej wysokości w stanie przechłodzonym). W przypadku smug nazywanych „chemtrailami” jest zgoła odmiennie. Często pojawiają się na mniejszych wysokościach i mogą utrzymywać się w powietrzu nawet kilka godzin powoli rozpływając się. Na tym filmie („Chemtrails: kto nas truje i dlaczego?”) możemy znaleźć scenę ukazującą dwa różne typy smug pozostających po samolotach lecących w tym samym czasie na podobnej wysokości

( www.youtube.com/watch?v=B4XKU2wRemw&eurl=http%3A%2F%2Fwolnemedia.net%2F%3Fp%3D14723&feature=player_embedded#t=20 ).

Jedna smuga, będąca zwykłą smugą kondensacyjną, znika natychmiast za samolotem podczas, gdy druga unosi się za samolotem, nie rozpływając się. Jak bardzo muszą różnić się mieszanki paliwowe użyte w tych samolotach, aby czas „rozpływania się” smug jakie pozostawiają w tych samych warunkach atmosferycznych, różnił się kilkudziesięciokrotnie? Chemtrails układają się (są rozpylane) w zauważalne wzory. Krzyżują się pod różnymi kątami, tworząc np. „X”, bądź szachownicę. Przypomina to zaorane pole, a jeśli wierzymy, że wytwarzanie tych smug jest celowe, to tworzenie wzorów i przecinanie się „chemtraili” można wytłumaczyć tym, iż dzięki takiemu rozpylaniu najłatwiej pokryć nimi duży obszar nieba, a ich opad zajmie jak największy obszar. Jeśli przyjmiemy, że chemtraile faktycznie nie są zwykłymi smugami kondensacyjnymi, ale są rozpylane w konkretnym celu to jaki jest cel tych oprysków?

Znamienny wydaje się fakt, że chemtraile zawisły nad moją głową w czasie, gdy zmagam się akurat z ostrą infekcją wirusową (w związku tym życzcie mi zdrowia i wybaczcie jeśli rzadziej będę pisał, do czasu, aż wyzdrowieję). Według jednej z teorii chemtraile są częścią planu znanego jako Nowy Porządek Świata, do którego zaprowadzenia konieczna jest depopulacja, czyli łagodnie mówiąc ubój ogromnej części mieszkańców naszego globu. Masowe ludobójstwo na zlecenie rządu światowego jest przeprowadzane poprzez opryskiwanie ludności świata chemikaliami. Chemtraile zawierać mają duże ilości różnych metali ciężkich i inne związki, mające wpływ na zdrowie ludności. Opad pozostały po smugach ma wywoływać u mieszkańców opryskiwanych terenów przeróżne schorzenia: alergie, duszności, bóle głowy, choroby układu oddechowego (czwarta przyczyna zgonów w Polsce). Niektórzy uważają, że chemtraile to włókna polimerowe, będące lepiszczem dla przesuszonych czerwonych krwinek doprawionych patogenami. Bombardowanie nas drobnoustrojami ma osłabiać układ odpornościowy prowadząc do zachorowań (moja cholerna infekcja). Włókna polimerowe zawarte w chemtrailach mają natomiast prowadzić do innej niezwykłej choroby, której lekarze odmawiają nawet prawa do istnienia uznając ją za psychiczne urojenie. Choroba ta nosi nazwę choroby Morgellonów. Jest to schorzenie skórne, objawiające się szpecącymi ranami, obecnością w skórze i pod nią różnokolorowych włókien oraz uczuciem przypominającym pełzające pod skórą robaki. Większość lekarzy uważa tę chorobę za urojenie. Wszak pod skórą nie mogą pojawiać się kolorowe włókna, a skoro nie mogą, to ich obecność jest negowana. Centrum Zwalczania i Zapobiegania Chorób (CDC) w USA nie zajęło jeszcze oficjalnego stanowiska, gdyż prowadzi badania w celu ustalenia, czy faktycznie mamy do czynienia z nową jednostką chorobową.

Musimy pamiętać, że zanieczyszczenia które dostają się do atmosfery na wysokości 10 km, gdzie latają odrzutowce, utrzymują się w powietrzu 100 razy dłużej niż te emitowane przy powierzchni ziemi. Jeśli chcemy otruć dużą liczbę ludzi, opryski z powietrza są do tego celu idealne. Długo działają i obejmują duży obszar. W marcu tego roku Światowa Organizacja Meteorologiczna ONZ poinformowała, iż zanieczyszczenia powietrza powodują śmierć dwóch milionów osób rocznie. Nie wlicza się do tego tych, którzy w skutek osłabionego układu odpornościowego chorują na różnego rodzaju infekcje. Oczywiście pojawienie się różnego rodzaju chorób, czy „urojeń skórnych” zwanych syndromem Morgellonów u ludzi zamieszkujących obszary, nad którymi pojawiają się smugi, może być spowodowane również masową histerią. Postraszmy ludzi, że utrzymujące się przez długi czas smugi, wyglądające jak zwyczajne contraile, są tak naprawdę śmiercionośną mieszanką i możemy być pewni, że wiele osób zamieszkujących „opryskiwane” obszary zacznie zauważać u siebie nasilenie wielu objawów chorobowych.
Teoria masowej depopulacji poprzez rozpylanie w powietrzu substancji mających negatywny wpływ na nasze zdrowie, to nie jedyne wytłumaczenie celowości wytwarzania chemtraili. Inni mówią o tym, że chemtraile mają chronić przed szkodliwym promieniowaniem UV, rząd ma w ten sposób tworzyć warstwę chroniącą Ziemię przed globalnym ociepleniem. Jednakże składniki, jakie zastosowano dla realizacji tego celu, mogą mieć negatywny wpływ na ludzi na opryskiwanych terenach, dlatego nas o tym nie poinformowano. Inni twierdzą, że chemtrails to część projektu HAARP i umożliwiają one kontrolowanie pogody (rozpylanie chemtrails przeciwdziała opadom atmoserycznym i prowadzi do suchej, chłodnej pogody pod mglistym niebem), a nawet ludzkich umysłów. Z mniej zwariowanych (co nie znaczy, że bardziej prawdopodobnych) teorii, można wymienić tę stwierdzającą, że chemtraile powstają poprzez dodawanie do paliw specjalnych dodatków (tlenki glinu, bar), które zwiększają ekonomiczność lotu, ale mogą mieć negatywny wpływ na zdrowie.

“Chemtrails are real” – kongresman Dennis Kucinich, demokratyczny kandydat na prezydenta USA na publicznym wystąpieniu w sprawie chemtrails w kalifornijskim Santa Cruz w czerwcu 2003 r. Kucinich żądał wstrzymania wszystkich projektów wojskowych w atmosferze, do których zaliczane się również sztuczne chmury.

http://thomas.loc.gov/cgi-bin/query/z?c107:H.R.2977.IH: - pod tym adresem czytelnicy mogą znaleźć zapis z sesji Kongresu znajdujący się w bibliotece Kongresu, podczas której kongresman Dennis Kucinich przedstawia Izbie Reprezentantów projekt „Space Preservation Act of 2001″, czyli Aktu Ochrony Kosmosu. W punkcie 7 „Definicje” znajduje się w wykazie „egzotycznej broni” sformułowanie „chemtrails”. „Egzotyczna broń” została określona jako taka, która może zniszczyć pogodę, klimat, bądź dowolny obszar na Ziemi, bądź w kosmosie. Jak widzimy z cytatu jaki podałem wcześniej wynika, iż głęboko lewicowy kongresman Kucinich często wypowiada się na temat chemtrails i wierzy w istnienie tego zjawiska, uznając je za zagrożenie. Wg przeciwników teorii spiskowych, Kucinich mówiąc o chemtrails nie ma na myśli zjawiska propagowanego przez zwolenników NWO, a inni twierdzą nawet, że to pismo, do którego link znajduje się powyżej, zostało spreparowane przez paranoików obawiających się chemtrails i Kucinich nigdy o tym nie wspominał.

Czy chemtraile są więc sposobem globalnej elity na dokonanie masowego ludobójstwa? A może to jedynie wynik zbiorowej histerii? Nie odpowiem na te pytania. Wybór tego, w co wierzyć, należy tylko do Was. Decyzja jaką podejmiecie, jest niezwykle istotna. Może od niej zależeć zdrowie i życie Wasze i Waszych bliskich. Z drugiej strony, możecie dać się nabić w butelkę i ponieść zbiorowemu szaleństwu. Sprawdzajcie fakty, zdobywajcie informacje, dowiedzcie się prawdy. I dokonajcie wyboru.

PS. Czy ktoś jest chętny do przeprowadzenia pomiarów zawartości powietrza po pojawieniu się na niebie zjawiska, określanego mianem „chemtrails”? Proszę o kontakt.

zrodlo:http://lewacki-blog.blog.onet.pl/Masowe-ludobojstwo-czy-masowa-,2,ID389615086,n

Co by się stało, gdyby istniała broń, która pozwalałaby zniszczyć wszystkie satelity na orbicie i międzykontynentalne pociski balistyczne? Sprowadzać na wybrany cel falę promieniowania równie niszczącego jak bomba nuklearna? Zaglądać głęboko pod ziemię? Manipulować pogodą? Przesyłać bezpośrednio do głów milionów ludzi rozkazy “poddaj się” lub “bądź posłuszny”? Taka broń byłaby w stanie rzucić na kolana całe narody bez oddania nawet jednego strzału…

Projekt HAARP, czyli High (Frequency) Active Auroral Research Program powstał w 1990 r., a realizowany jest na Alasce. W warstwie merytorycznej opiera się on na wynalazku i patencie (nr 4. 686. 605) amerykańskiego fizyka B. J. Eastlunda, który to patent opisany został jako: narzędzie dla przeprowadzania zmian w ziemskiej atmosferze, jonosferze i/lub magnetosferze. Patent ów wykupiony został prze korporację zajmującą się branżą zbrojeniową i elektroniczną – Raytheon. Korporacja ta od lat zajmuje się skupowaniem rozmaitych patentów z możliwością przeznaczenia militarnego, dotyczących m.in.: systemów bezprzewodowego przesyłania energii, możliwości implikowania potężnych impulsów elektromagnetycznych bez konieczności przeprowadzania wybuchów jądrowych, nuklearnych eksplozji bez powstawania fali radiacyjnej. Co konkretnie można osiągnąć przy pomocy ponad 1 GW mocy uzyskiwanej z kompleksu anten HAARP? System ten działa poprzez przesyłanie “sygnałów” lub wiązek energii o wysokiej częstotliwości i dużej mocy. Podstawowym polem oddziaływania mają być wspomniane: atmosfera, jonosfera i magnetosfera Ziemi. Pentagon oficjalnie twierdzi, że HAARP wykorzystywany jest dla poszerzenia wiedzy o fizycznych i elektrycznych właściwościach ziemskiej jonosfery, które mogą wpływać na (wojskowe i cywilne) systemy komunikacyjne i nawigacyjne.

Jednak z samego patentu można się dowiedzieć, że HAARP jest w stanie modyfikować pogodę. Dzieje się to przy pomocy zmiany kierunku wiatrów atmosferycznych lub przez zmianę wzorca absorpcji Słońca. Dalszymi możliwościami systemu jest zakłócanie systemów komunikacyjnych i informatycznych, a także ich przechwytywanie i modyfikowanie (przejmowanie kontroli nad zaprogramowanymi samolotami, rakietami etc.). HAARP znajduje również zastosowanie w odniesieniu do komunikacji z własnymi okrętami podwodnymi. W drugiej połowie lat 1990. przy pomocy tego systemu dokonano też “prześwietlenia” wnętrza Ziemi. Szczegółem w tym jest fakt, że odbyło się to przy pomocy fal o częstotliwości identycznej z częstotliwością ludzkiego mózgu. HAARP w oparciu o wspomniany patent wywodzący się z kolei z prac badawczych Nicoli Tesli – może służyć jako potężny grzejnik (jak określają go jego twórcy) albo raczej emiter potężnej dawki ciepła. Innymi słowy jest on zdolny do przesyłania na duże odległości niszczycielskiej wiązki energii o wielkiej mocy. Ostatnią sferą możliwości HAARP jest jego wykorzystanie do wzbudzania “procesów nieliniowych” w odniesieniu do wzbudzania promieniowania elektromagnetycznego. W wyniku zastosowania procesu nieliniowego możliwe byłoby wzmocnienie wyjściowej fal energii (w HAARP ponad 1 GW) tysiąckrotnie. Podsumowując – system HAARP ma możliwości wykorzystania bądź już jest wykorzystywany na rozmaitych płaszczyznach i należy przypuszczać, że powoduje on lub będzie powodować niemałe skutki dla całego życia na naszej planecie: sztuczne podgrzewanie jonosfery i atmosfery, celem którego jest powodowanie zakłóceń systemów komunikacyjnych prawdopodobnie wykorzystywane było w ostatnich konfliktach zbrojnych, również w celu modyfikowania warunków pogodowych. W kontekście tego nie wydaje się zaskakującym trwające od kilku lat bezustanne susze w KRLD, przeplatane niespotykanymi dotąd w swej częstotliwości huraganami i powodziami. Co interesujące, te katastrofy sporadycznie lub wcale nie dosięgają Korei Płd.

Trudno orzec jakie inne działania uboczne może ten system mieć dla ziemskiej atmosfery zakłócania globalnej równowagi klimatycznej oraz takich zjawisk jak “efekt cieplarniany” czy “dziura ozonowa”. budowania systemu “Gwiezdnych wojen” w ramach czego możliwe byłoby nie tylko niszczenie nadlatujących wrogich rakiet i samolotów, ale niszczenie dowolnych rakiet i samolotów w całym obszarze powietrznym Ziemi. system łączności oparty na emisji energii elektromagnetycznej również ma szereg negatywnych aspektów. Przede wszystkim negatywnie oddziałuje na fizjologię wszelkich organizmów żywych. U ludzi powoduje podniesienie poziomu cukru, cholesterolu, zwiększenie ciśnienia tętniczego, destabilizowanie pracy serca, częstotliwości fal mózgu i jego chemii. Wiadomo, że zakłóca orientację u zwierząt posługujących się w tym celu ziemskim polem magnetycznym. w związku z wpływem na pracę mózgu realizowane są eksperymenty dotyczące zakłócania pracy mózgu na odległość (program MK – ULTRA realizowany przez CIA). oddziaływanie mocnym impulsem elektromagnetycznym na wnętrze Ziemi, może również doprowadzić do bliżej nieprzewidywalnych skutków ekologicznych.

Tym samym po broni atomowej doczekaliśmy się kolejnej technologii militarnej zagrażającej być może całemu życiu na Ziemi. …a świstak siedzi i zawija…

scr: http://stowarzyszenie.wordpress.com/

MECHANIK SAMOLOTOWY OMAWIA WYPOSAŻENIE ZRASZAJĄCE CHEMTRAILS
(Na pokładzie samolotów komercyjnych)

From Anonymous

Ze względów, które zrozumiecie po przeczytaniu tego tekstu, nie mogę ujawnić swojej tożsamości.

Jestem mechanikiem samolotów dużych linii lotniczych. Pracuję przy utrzymywaniu jednej z baz znajdujących się w dużym porcie lotniczym. Myślę, że pewne informacje, które tutaj znajdziecie są ważne. Po pierwsze, chciałbym powiedzieć coś na temat „dziobania porządku” wśród mechaników. Jest to ważne dla tej historii z przyczyny, którą powinieneś odgadnąć sam.

Mechanicy pragną pracować przy 3 rzeczach: przy awionice, silnikach lub przy kontroli lotu. Przez mechaników te czynności uznawane są za najistotniejsze. Na samym dole hierarchii zajęć jest praca przy systemach unieszkodliwiania odpadów.

Żaden mechanik nie chce pracować przy pompach, zbiornikach i rurach, które są używane do przechowywania odpadów z toalet. Ale na każdym lotnisku, gdzie pracowałem, zawsze znajdywało się 2-3 takich którzy ‘na ochotnika’ pracowali przy tych systemach.

Pozostali mechanicy są szczęśliwi oddając im to zajęcie. Z tego powodu na jednym lotnisku tego typu rzeczy wykonuje tylko 2-3 mechaników. Nikt nie zwraca szczególnej uwagi na tych facetów, inni mechanicy nie utrzymują kontaktu z tymi, którzy pracują przy systemach odpadów.

Faktem jest, że nigdy nie myślałem wiele o tej sytuacji, dopóki nie zdarzenie z ostatniego miesiąca. Podobnie jak większość linii lotniczych mamy wzajemne porozumienia z innymi liniami, które korzystają z naszego lotniska. Jeśli mają problem ze swoimi samolotami, nasi mechanicy zajmą się tym.

Podobnie, jeśli jeden z naszych samolotów ma problem w innym porcie lotniczym, naprawią go.

Pewnego dnia zostałem przywołany z bazy do pracy w samolocie innego przewoźnika. Otrzymałem telefon od Dyspozytora, który nie wiedział na czym polega problem. Gdy dotarłem do samolotu okazało się, że problemem jest system usuwania odpadów. Nie było innego wyjścia niż się wczołgać i rozwiązać problem.

Gdy wsiadłem do zatoczki zdałem sobie sprawę, że coś było nie w porządku. Było więcej zbiorników, pomp, rur niż powinno. Z początku zakładałem, że zmieniono cały system. 10 lat temu pracowałem na dokładnie tym samym modelu samolotu.

Chcąc zlokalizować problem, szybko zdałem sobie sprawę z tego, że dodatkowe rurki i zbiorniki nie były podłączone do systemu unieszkodliwiania odpadów, w ogóle. Właśnie to odkryłem, gdy pojawił się inny mechanik z mojej firmy . Był to jeden z tych, którzy zwykle pracują na tym rodzaju samolotu. Z wdzięcznością oddałem mu swoje zadanie.

Gdy wychodził spytałem go o dodatkowe wyposażenie. Powiedział mi abym: „martwił się o swoją część samolotu, a on będzie martwić się o swoją!”

Następnego dnia, na firmowym komputerze, oglądałem schematy instalacji. Kiedy tam byłem postanowiłem sprawdzić schematy dodatkowego wyposażenia. Ku mojemu zdziwieniu schematy nie pokazywały instalacji, które widziałem na własne oczy dzień temu. Nawet w plikach producenta niczego nie było. Byłem już zdeterminowany aby dowiedzieć się to to wykonał.

W kolejnym tygodniu mieliśmy okresową kontrole trzech z naszych samolotów. Jest dużo mechaników czołgających się po samolocie w trakcie takich inspekcji. Właśnie skończyłem swoją zmianę i postanowiłem rzucić okiem na system odpadów jednego z naszych samolotów.

Uznałem, że wśród wszystkich mechaników na pokładzie nikt nie zauważy jednego dodatkowego. Jak można się było spodziewać samolot, który wybrałem miał dodatkowe wyposażenie!

Zacząłem iść tropem systemu rur, pomp i zbiorników. Znalazłem to, co wydawało się być jednostką sterowania dla systemu. Wyglądała jak standardowa jednostka kontrolna awioniki, ale nie miała oznaczeń żadnego rodzaju.

Mógłbym wytropić przewody kontrolne z jednostki do pomp i zaworów, ale nie było tam żadnych obwodów elektrycznych wchodzących do jednostki. Jedyne kable z jednostki były podłączone do głównego zasilacza samolotu. System miał duży zbiornik 1 i 2 mniejsze zbiorniki. Trudno było powiedzieć w ciasnych pomieszczeniu, ale to wyglądało że duży zbiornik może mieć około 50 galonów pojemności (1 galon UK ma ok 4,5l x50 = 225l, USA (mokry) ma ok 3,8l = 190; przyp. Airbag). Zbiorniki byly podłączone do zaworu wypełniania i opróżniania przechodzącym przez kadłub samolotu dokładnie za zaworem opróżniania dla systemu odpadów.

Kiedy miałem okazję by poszukać połączenia pod samolotem znalazłem to sprytnie ukryte za panelem pod panelem używanym do uzyskania dostępu do spływu odpadków.

Zacząłem podążać tropem rurek biegnących od pompy. Te rurki prowadziły do sieci małych rureczek, która kończyła się na końcu krawędzi skrzydła, na poziomie stabilizatorów horyzontalnych .

Jeśli spojrzysz uważnie, na skrzydłach dużego samolotu widać zestaw drutów, o wielkości palca, rozciągający się od opadającej powierzchni boku skrzydła. Są to knoty rozładowujące statyczność. Są one używane do rozpraszania statycznego ładunku elektrycznego, który tworzy się na samolocie w locie.

Odkryłem, że rurki z tego tajemniczego systemu prowadzą do tych knotów (1 na 3 knoty). Zostały „wydrążone” w celu umożliwienia przepływu wszystkiego co dostało się do środka i wypuszczenia tego za pomocą tych fałszywych knotów .

Kiedy byłem na skrzydle, jeden z kierowników dostrzegł mnie. Wyprosił mnie z hangaru mówiąc, że moja zmiana się skończyła i nie jestem autoryzowany do pracy w nadgodzinach.

Następne dni były bardzo pracowite i nie miałem czasu na kontynuowanie mojego śledztwa. Późnym popołudniem, dwa dni od mojego odkrycia, zostałem przywołany do wymiany czujnika temperatury silnika w samolocie mającym startować w przeciągu 2 godzin. Skończyłem pracę i sporządziłem dokumentację.

30 minut później zostałem przywołany do Dyrektora Naczelnego. Gdy wszedłem do jego biura, spostrzegłem, że nasz przedstawiciel związkowy i dwóch nieznanych mi już na mnie czekali. Powiedział mi (przed. zw; przyp. Airbag), że został odkryty poważny problem. Powiedział, że zostałem umieszczony w sprawozdaniu za składanie fałszywych dokumentów.

Zawiesił mnie dyscyplinarnie stwierdzając, że złożyłem fałszywą dokumentację z czujnika temperatury silnika, który zainstalowałem kilka godzin wcześniej. Byłem zupełnie zaskoczony i zacząłem protestować. Mówiłem im, że jest to śmieszne i że wszystkiego dopilnowałem.

W tym miejscu Przedstawiciel Związkowy zarekomendował oględziny samolotu abyśmy mogli wszystko wyjaśnić. Następnie spytał o dwóch mężczyzn obecnych w biurze. DN powiedział mi, że to inspektorzy bezpieczeństwa linii lotniczych, ale nie poda ich nazwisk.

Podążyliśmy do samolotu, który powinien być w powietrzu a był zaparkowany na ziemi. PZ otworzył silnik i odpiął czujnik z numerem seryjnym, ten, który zainstalowałem. Poinformowano mnie, że zostałem zawieszony na tydzień, bez wynagrodzenia, i że mam natychmiast opuścić miejsce.

Pierwszego dnia mojego zawieszenia siedziałem w domu i zastanawiałem się co u lich mi się przydarzyło. Wieczorem otrzymałem telefon. Głos powiedział do mnie: „Teraz już wiesz, co dzieje się z mechanikami, którzy grzebią w czym nie powinni. Następnym razem, gdy zaczniesz grzebać przy systemach nie podlegających Tobie, stracisz pracę! Wspaniałomyślnie, mam nadzieję, że będziesz mógł wrócić wkrótce do pracy” KLIK.

Ponownie musiałem zbierać się z podłogi. Przebiegło mi przez myśl, że to co mi się właśnie przydarzyło musi być bezpośrednio połączone z moim tropieniem sieci tajemniczych rurek.

Następnego ranka DN wezwał mnie. Powiedział, że z powodu mojej doskonałej zawodowej przeszłości zawieszenie zostało zredukowane do jednego dnia, i że powinienem wracać natychmiast do pracy. Jedyne o czym mogłem wtedy myśleć to „co oni próbują ukryć” i „kim ONI są”!

Tego dnia w pracy było jak by się nic się nie stało. Żaden z innych mechaników nie wspomniał o zawieszeniu a mój PZ powiedział mi abym o tym nie rozmawiał. Tej nocy zalogowałem się w Internecie, aby spróbować znaleźć odpowiedzi.

Nie pamiętam już jak do tego doszło ale znalazłem się na stronie wspominającej o chemicznie poskręcanych contrails.

To był moment kiedy wszystko dla mnie się zbiegło. Lecz następnego ranka znalazłem w mojej zamykanej szafce notatkę. Mówiła: „Ciekawość zabija kota. Nie odwiedzaj stron internetowych, które Ciebie nie dotyczą.

To jest to. Teraz wiem, że mnie obserwują.

Chociaż nie wiem co pryskają, mogę powiedzieć, jak oni to robią. Doszedłem do wniosku, że używają „miodowych ciężarówek” . To ciężarówki opróżniające odpady ze zbiorników toalet.

Porty lotnicze zazwyczaj zawierają umowy na tego typu prace i nikt nie jest w pobliżu tych ciężarówek. Kto chciałby stać obok ciężarówki pełnej gów.. Wydaje się sensowne, że podczas opróżniania tych zbiorników ci faceci mogą łatwo napełniać zbiorniki systemu spryskiwania .

Znają trasę lotu samolotów więc prawdopodobnie programują jednostkę kontrolną, aby rozpocząć opryski w jakiś czas po osiągnięciu przez samolot odpowiedniej wysokości.

Dysze spryskiwania w fałszywych knotach są tak małe, że nikt w samolocie nie będzie w stanie nic zobaczyć.

Boże, pomóż nam wszystkim.

Zaniepokojony Obywatel

źródło oryginalnego tekstu: [educate-yourself.org/cn/chemspewermechanics17apr05.shtml]

Na przelomie lat 2001-2002 na kalifornijskim uniwersytecie stanowym w Los Angeles przeprowadzono badania naukowe wsrod 15 tysiecy studentow w trzech etapach, dotyczace milosci. Pierwszy etap badan przeprowadzony zostal pod kontem posiadanej przez studentow wiedzy na temat milosci. Okazalo sie, ze az 87 procent mlodych ludzi wykazalo sie brakiem podstawowych wiadomosci w tym temacie, 13 procent ankietowanych odpowiedzialo na pytania pozytywnie gdzie tylko 2 procent respondentow odpowiedzialo na pytania dodajac do swych odpowiedzi swoje komentarze, opisy czy krotsze lub dluzsze eseje wykazujac tym samym swoje zaangazowanie emocjonalne oraz gleboka wiedze. Drugi etap byl poswiecony wyznawaniu milosci. 98 procent respondentow wyznawalo w swym zyciu milosc drugiemu czlowiekowi zas 97 procent respondentom ktos inny wyznawal w ich zyciu milosc. Z odpowiedzi drugiego etapu ankiety wynika, ze tylko u 1-go procenta ankietowanych w slad za wyznaniem milosci pojawila sie w ich zyciu harmonia, stabilnosc, poczucie wiezi, szacunek, oddanie, uczucie zespolenia, spokoju, dowartosciowania, dlugotrwalej radosci zycia. Tylko 1 procent respondentow odpowiadzialo, ze ich wyznanie milosci drugiemu czlowiekowi bylo dla nich podsumowaniem ich oddania temu czlowiekowi oraz pojawila sie w tym momencie misja ich zycia polegajaca na wychodzeniu naprzeciw potrzebom drugiego czlowieka. Z posrod pozostalej grupy 99 procent wiecej jak polowa wymusila od drugiej osoby wyznanie milosci, 30 procent wyznala milosc z poczucia winy, 45 procent wyznala milosc aby uzyskac od drugiej osoby cos tam. I co ciekawe – az 86 procent ankietowanych twierdzi, ze wyznawanie milosci drugiej osobie jest calkowicie pozbawione sensu. Trzeci etap polegal na polaczeniu ankiety z cyklem prelekcji uswiadamiajacych ankietowanych w temacie „milosc okazywana oraz milosc przyjmowana”. 35 procent ankietowanych wpadlo w depresje przysparzajac organizatorom ankiety ogromna ilosc nieprzewidzianych trudnosci i problemow. Nastepna grupa ankietowanych bo az 43 procent wyrazila niechec do kontynuacji eksperymentu przerywajac ankiete, reagujac agresywnie, wychodzac lub wybiegajac z budynku. 5 procent ankietowanych wogole nie odpowiedziala na pytania uczestniczac do konca trwania prelekcji i tylko 17 ptrocent ankietowanych odpowiedzialo na pytania przyczym tylko 3 procent udzielilo pozytywnych odpowiedzi. Ankieta okazala sie calkowitym niewypalem. Wladze uczelni natychmiast zablokowaly kontynuacje prac naukowych nad tym tematem. Organizatorzy ankiety otrzymali 475 sadowych pozwow od rodzicow oraz samych studentow domagajacych sie odszkodowania moralnego za uszczerbek na zdrowiu psychicznym. 132 ankietowanych znajduje sie w obiektach zamknietych pod opieka psychiatryczna gdzie 15 osob w stanie krytycznym w tym jedna osoba w komie. Trudno jest w tym momencie wyciagnac jakiekolwiek wnioski.

Czy doszlo do zbiorowej manipulacji na uniwersytecie stanowym podczas przeprowadzonych badan ankietowych? Czy moze ankieta doprowadzila do wykrycia zbiorowej manipulacji? Do jakiego stopnia niewiedza na najbardziej podstawowy element zycia czlowieka jakim jest molosc, wprowadza w zycie czlowieka chaos i zamiesznaie? Kto jest odpowiedzialny za brak podstawowej swiadomosci spoleczenstwa w temacie, ktorym jest MILOSC?

source : praniemozgo.blox.pl

1) Zrob wszystko aby znalezc „obie strony medalu” danej informacji.

2) Dowiedz sie wszystkiego na temat propagandy oraz kontroli umyslami oraz naucz sie rozrozniac te zjawiska.

3) Rozpocznij swoja edukacje od mediow i reklam. Nie dyskutuj na temat reklamowanych produktow czy tresci informacji.

4) Kiedy zaczniesz dostrzegac, ze mozg twoj jest poddawany praniu a ty jestes na to pranie podatna czy padatny, naucz sie rozpoznawac twoje wlasne uczucia towarzyszace takim praktykom. Nie pozwol na kontynuacje tego zjawiska. Przerywaj zawsze proces prania twojego mozgu.

5) Czlowiek lub grupa lub organizacja uzywajaca techniki „prania mozgu” zawsze jest pozbawiony „moralnych wartosci”. Oni klamia, nieprzestrzegaja umownych regol rozmowy czy debaty, pomniejszaja lub dyskredytuja lub wysmiewaja znaczenie argumentow wspoldyskutanta czy samego dyskutanta, czynia wszystko aby sluchacz czy widz nie podchodzil do tematu krytycznie, sa agresywni lub bardzo agresywni w przedstawianiu swoich argumentow, w swej „grze slownej” odwoluja sie do twego „poczucia odpowiedzialnosci”, „poczucia winy”, „poczucia niespelnionych twoich potrzeb” po uprzednim poinformowaniu ciebie o wspanialosci danej sprawy lub beznadziejnosci danej sprawy. Przyklad beznadziejnosci: „zycie w Polsce jest ciezkie”. Przyklad wspanialosci: „zycie w Kanadzie jest piekne”.

6) Zawsze uzywaj swojej wlasnej oceny. Szukaj informacji o danej sytuacji czy zjawisku. Zawsze analizuj znalezione informacje. Pamietaj, ze zawsze istnieja dwie strony medalu: pozytywna i negatywna. Zawsze wykonuj liste pozytywnych i negatywnych cech danego zjawiska. Czym wiecej tym lepiej dla ciebie i dla twojego mozgu. 7) Pamietaj, ze pranie odbywa sie tylko w pralkach i jak juz to prac powinno sie twoje ubranie a nie twoj mozg.

source: praniemozgu.blox.pl

Pewien gosciu mysli ze jest gosciem. On sie jednak myli. Ani on gosciem nie jest ani gosc z niego zaden nigdy nie bedzie. On sobie tak idzie przez zycie i idac tylko drepcze w miejscu, bedac przekonanym, ze idzie. Jego droga po ktorej idzie dokladnie wyglada jak ta maszyna treningowa do chodzenia. Idzie sobie taki facio po niej, a raczej po tasmie ktora sie caly czas obraca w kolko. I choc facio idzie to w rzeczywistosci stoi w miejscu. No ale on ma wrazenie, ze idzie. Jest o tym swiecie przekonany jak ten swiety za zycia, ktory swiecie wierzy ze jest swietym, choc swietym nie jest.

Dokladnie tak samo jak ten gosciu, ktory gosciem nie jest, choc wierzy w to ze jest. Zreszta to i tak nie ma wiekszego znaczenia. No wiec ten gosciu sobie drepce w miejscu i nie wie biedaczek ze cierpi na nieuleczlna chorobe, ktora jest w sumie glupota polaczona z przekonaniem, ze on idzie, podczas gdy tak naprawde caly czas przebiera nogami w tym samym miejscu. No wiec idzie tak ten gosciu przez zycie. Sloneczko swieci. Ptaszki spiewaja. Gosciu idzie i pogwizduje. Ptaszkow nie slucha, na slonce nie zwraca uwagi. Nic nie wie i nic nie chce wiedziec. On przeciez jest przekonany ze idzie, choc w zasadzie to on stoi w miejscu, no ale on idzie i nic go nie obchodzi. Dobrze mu tak jak jest. A co? On przeciez idzie. A dokad? Kogo to obchodzi? Jego to nie interesuje. Dla niego jest wazne ze idzie przez zycie swoja droga. A dokad ta droga prowadzi? Nie wiadomo. Nikt tego nie wie.

On tez tego nie wie i skoro nikt tego nie wie, to dlaczego on mialby wiedziec. Zreszta po co sie nad takimi sprawami zastanawiac skoro nie ma czasu na glupoty. Gdyby mial sie zaczac zastanawiac musialby sie zatrzymac, chocby na chwilke. A na to nie moze sobie pozwolic. Przeciez on potrzebuje wciaz isc. Tak do przodu. Moze cos tam w przodzie spotka. Tego nikt nie wie i on tez tego nie wie i niechce wiedziec. To przeciez jest bez sensu, zastanawiac sie nad takimi sprawami. Spotka cos tam gdzies, to spotka. A jesli spotka to i tak nie wiadomo co z tym co spotka zrobi. Nikt tego nie wie, wiec on tez tego nie wie. Napewno bedzie szedl dalej tak jak do tej pory idzie. I jesli cos juz spotka po drodze, chociaz i tak nic nie spotka, to minie to cos obojetnie niezastanawiajac sie nawet przez chwilke nad tym co spotkal, bo i tak tego nie spotka, bo tego nie ma, bo przeciez on stoi w miejscu, chociaz jest przekonany ze idzie, ale on idzie tylko po takiej poruszajacej sie tasmie i dlatego ma wrazenie ze idzie. I dlatego ze idzie, choc stoi w miejscu w ogole nie jest grozny ani nikt mu nic nie robi zlego. Jest kompletnie nie szkodliwy. Ani on nikomu, ani nikt jemu. Tak juz jest, ze nikt nie traktuje go powaznie a i on nikogo nie traktuje powaznie. Wiec wszystko jest w porzadku. Gosciu w nic sie nie zaglebia, bo i po co. On nie zastanawia sie nad tym ze jest i czy w ogole jest.

Takie zero, ktore nie posiada swego miejsca jak zero z tabliczki mnozenia. Dla niego taka tabliczka jest przeciez abstrakcja i dlatego to zero nie jest sklasyfikowane w klasyfikacjach matematycznych. Jesli ono znajduje sie gdziekolwiek to tylko w klasyfikacjach drogowych drog po jednej z ktorych ten gosciu wlasnie podaza. Dla niego ta droga jest jedyna alternatywa. Nie ma innych. Taka jedna, jedyna sprawiedliwosc, ktora nie ocenia i nigdy nieodlacza sie od wszelkich mozliwych jego spraw, ktorych i tak nie posiada za wiele. Moze posiada jedna lub dwie. Ale nie wiecej. Pierwsza to isc do przodu. A druga to nie zatrzymywac sie nigdy. Moze ktos gdzies tam ma wiecej spraw, ale on nie ma i dlatego jest tym kim jest. Takim gosciem na swojej drodze zycia, ktora prowadzi gdzies tam gdzie nie ma konca dla takich jak on. Inni moze ida innymi drogami, bedac sami dla siebie sedziami ich losu czy rzucajac pod swoje nogi klody samokrytyki. On jednak nie jest jednym z nich i nie rzuca pod swoje nogi cos o co moglby sie potknac. I nawet gdyby chcial tak postapic nie zrobilby tego bo nie wie i niechce wiedziec jak to sie robi, bo po co. Przeciez aby sie dowiedziec, musialby sie zatrzymac aby sie zastanowic. On nie ma jednak czasu poniewaz on idzie droga przez swoje zycie. I to jest jego sprawiedliwoscia, ktora jest przeciwna do niesprawiedliwosci. Poniewaz niesprawiedliwosc dla niego nie istnieje jako, ze ani on ani nikt dla niego nie przejawia tego czym jest niesprawiedliwosc. On podaza droga swej podrozy, w ktorej nie ma ani miejsca ani czasu na jakiekolwiek ulatwienia.

On idzie prosta droga bez zadnych zakretow, wzniesien czy upadkow. Nie ma tam ani glebi ani wybrzuszen. Taki jest jego swiat, ktory stale kreci sie z szybkoscia obracajacej sie tasmy – takiej maszynerii do cwiczen, po ktorej on idzie. Nie oceniajmy tego czego nie rozumiemy do konca. To co wydaje sie nam nierozsadne, kryje w sobie byc moze cos, czego wcale nie dostrzegamy, a co choc skadinad niemile i wcale niesympatyczne, moze jednak przyczynic sie do naszego rozwoju.Nie dowartosciowujmy sie w prymitywny sposob polegajacy na obnizeniu wartosci drog zyciowych innych ludzi, nawet wtedy kiedy wydaja sie one do konca idiotyczne i pozbawione sensu.

source: praniemozgu.blox.pl

I tak, mimo, że dziesiątki naukowców studiowało niesamowite umiejętności uzdrowicieli, ludzi z zadziwiającymi umiejętnościami pozazmysłowymi, a nawet obserwowało obiekty UFO, czy studiowalo niewytlumaczalne zjawiska wielu nadal jawnie zaprzecza ich istnieniu gdyż nie mieszczą się one w określonych ramach i prawach fizyki współczesnej nauki. Jakakolwiek zmiana mogłaby wstrząsnąc skrzętnie wybudowanym przez nia domkiem z kart. Podobnie sprawy mają się z religiami i ich stosunkiem do doświadczeń mistycznych ludzi – krytyka i brak zainteresowania, straszenie karą za chęć poznawania swego ducha w odmienny od dogmatycznego sposóbu.

Wspołczesna nauka zamknięta jest w „instytycjonarnych gettach” przez co skutecznie hamuje i kontroluje osiągnięcia poznawcze na całym świecie. Obojętność, krytyka i wyśmiewanie to cechy tych naukowców, którzy nie są gotowi otworzyć się na wiedzę. Nie są to sceptycy. Sceptycy bowiem mają neutralne podejście do badań i eksperymentów i w trakcie studiowania dążą do zdobycia dowodów za i przeciw. Ci, którzy bez badań wyśmiewają to konformiści, którym odpowiada władza, moc kontrolowania i decydowania za wszystkich o tym co jest prawdą a co nie. To z czego sobie ludzie nie zdają sprawy to to, że nie wszystkie argumenty są przedstawiane – jak w sali sądowej gdzie ukrywa sie fakty, które miałyby moc zmiany werdyktu. W tym właśnie przypomina nauka zorganizowane systemy religijne, które również uważają, że mają wyłączność na zbawienie i prawdę. Odrzucają zjawiska niewyjaśnione i nieznane. Prościej jest zaprzeczyć istnieniu czegoś niż przyznać się, że nie posiada sie na coś odpowiedzi, a co więcej, nie ma się zielonego pojęcia jak tym potencjałem dysponować.

Nauki ściśle narodziły się w szkołach greckiej metafizyki gdzie idee i koncepty sprawdzane były za pomocą logiki testującej wiarygodność/prawdziwość procesu przy pomocy hipotezy, syntezy i końcowej tezy. Jednakże logika okazała się niewystarczającym środkiem na testowanie autentyczności doświadczeń. Tak wiec idea i koncept izolowania procesu fizycznego poprzez przeciwstawienie sobie doświadczenia i wyobraźni stały się standardem. I w konsekwencji teza uznawana jest dopiero wtedy za prawdziwą kiedy jest w stanie przewidzieć rezultat. W starożytnych cywilizacjach Astrologowie, Kapłani, osoby mające zdolności parapsychiczne, a wśród jeszcze innych kultur – Szamani, byli tymi, którzy głosili swemu ludowi prawdę, mówili co jest rzeczywiste a co nie. Przez wieki naukowcy ze starożytnych szkól filozoficznych zostali akceptowani przez systemy uniwersyteckie, które przekazywaly i przekazują studentom wiedzę. Z czasem, gdy wiedza stała się szeroko dostępna, nauki ściśle stały się główną akademicką dziedziną, gdyż eksperymenty i przewidywanie owych nauk stały się podstawą naszej współczesnej technologii. Jednakże w obliczu faktow, znalezisk czy zjawisk niewytlumaczalnych nauka zawsze stawiana byly w slepych zaulkach, z ktorych wyjsciem bylo i jest w dalszym ciagu odrzucanie, falszowanie, manipulowanie czy ignorowanie lub pomniejszanie znaczenia owych niewytlumaczalnych spraw. W swiecie az roi sie od takich historii.

Wezmy dla przykladu pierwsza z brzegu historie Dyskow Dropa. Zainteresowanych odsylam do angielskojezycznej wikipedii pod linkiem http://en.wikipedia.org/wiki/dropa Historia Dropa zaczyna się w górach Baian-Kara-Ulan na pograniczu Tybetu i Chin w roku 1938. W tym właśnie roku chiński naukowiec, profesor Chi Pu Tei przeprowadzał badania archeologiczne w trudno dostępnym i nie zbadanym jeszcze rejonie górskim. Ekspedycja natrafiła na pozostałości świadczące o znajdujących się w tych rejonach tysiące lat temu siedzibach ludzkich; narzędzia z epoki kamiennej, pięściaki, resztki ognisk i setki zwierzęcych kości potwierdziły przypuszczenia profesora. Jednocześnie w niedalekiej odległości od siedliska plemienia, odkryto sieć połączonych ze sobą tajemniczych jaskiń skalnych. Cześć z nich miała ściany o niezwykłej gładkości, jakby pokrytych szkliwem powstałym na skutek działania wysokiej temperatury. We wnętrzu tych jaskiń profesor odkrył szereg grobow zawierających nietypowe szkielety. Szkielety niewątpliwie humanoidów miały bowiem nie więcej niż 120 cm długości i nieprawdopodobnie duże, wydłużone do góry czaszki. Początkowo myślano ze to są szkielety nieznanej małpy górskiej, powstało jednak pytanie; które to małpy grzebią swoich współplemieńców? W koncu teza o pochodzeniu zwierzęcym nieznanych szkieletów upadla, powstało jednak do dzisiaj niewyjaśnione pytanie: „Z jakim odłamem rasy ludzkiej mamy do czynienia w nie zbadanych górach Baia-Kara-Ulan?” Dalsze odkrycia potwierdziły niecodzienność znaleziska. Ściany jaskiń były pokryte rysunkami przedstawiającymi nasz układ słoneczny, nieznane gwiazdy i linie łączące poszczególne układy gwiezdne. Odkryto także największa zagadkę. Każdy grobowiec był zaznaczony do polowy zagrzebanym w ziemi okrągłym, dyskiem. Dysk miał średnicę około 30 cm i grubość w przybliżeniu jednego centymetra. Idealnie w środku każdego dysku widnial otwór o średnicy półtora centymetra a na powierzchni dysku widoczna była spiralna rysa przypominająca do złudzenia ścieżkę dzwiękowa na dobrze znanych płytach gramofonowych. W sumie znaleziono 716 stanowisk ze szkieletami, każdy z takim dyskiem. Przy bliższym badaniu okazało się że rysa nie jest linia ciągłą, lecz spiralnie zapisanym tekstem składającym się z tysięcy nieznanych, mikroskopijnych znaków. Wiek znaleziska określono na 10 000 do 12 000 lat, czyli grubo przed oficjalna data powstania piramid w Egipcie. Wojenna zawierucha usunęła niezwykle znalezisko na dalszy plan. Badania zawieszono, znalezione dyski zostały umieszczone w magazynie. O całej historii zapomniano na długie lata.

W latach czterdziestych wyruszyła podobno w tamte rejony wyprawa rosyjska, nie ma jednak żadnych dokumentów z tej wyprawy. Dopiero w roku 1947, po zakończeniu wojny w ręce angielskiego doktora Karyl Robin-Evansa przypadkowo trafiło kilka ze znalezionych dysków przywiezionych z Indii przez profesora Siergieja Lolladoffa. Robin-Evans zorganizował wyprawę w niedostępne rejony, gdzie spędził kilka lat badając legendy i obyczaje mieszkających na tych terenach szalenie zróżnicowanych pod względem wzrostu i wyglądu plemion. W roku 1962 jeden z chińskich uczonych, Tsum Um Nui, profesor Pekińskiej Akademii Prehistorii, stwierdził że udało mu się odcyfrować nieznane pismo. W związku z niezwykłością odczytanego przekazu chińskie władze komunistyczne zabroniły jego publikowania, a całej historii nadały otoczkę opowieści wyssanej z palca. Uczony w ciągu jednego dnia został ogłoszony wrogiem narodu, skazany na zrezygnowanie ze swojej profesury i wysłany do pracy na farmie rolnej w celu resocjalizacji. W roku 1968, kiedy to jeszcze stosunki rosyjsko-chińskie były wzorcowe, rząd chiński przekazał kilka dysków Rosyjskiej Akademii Nauk w celu przeprowadzenia dokładniejszych badań. Rosyjski uczony Zajcew przeprowadził kilka podstawowych badań i wybuchła kolejna sensacja. Okazało się, że początkowo uznane za kamienne dyski nie są wcale wykute z kamienia. Duża zawartość kobaltu, chromu, molibdenu i innych rzadkich metali wskazywała na sztuczne pochodzenie znaleziska. W warunkach naturalnych taka kombinacja minerałów nie występuje. Badanie dysków oscylografem wykazało zaburzenia magnetyczne nieznanego pochodzenia wskazujące na przebywanie dysków przez długi czas w nieprawdopodobnie silnym polu magnetycznym nie występującym na ziemi w warunkach naturalnych. Zajcew opublikował swoje spostrzeżenia w jednym z rosyjskich pism naukowych. Jednak w niewyjasniony sposób cala historia ponownie znikła szybko z łam gazet i nigdy więcej nikt na ten temat nic nie publikował. Wiadomo jest ze na dyskach widnieja nieznane nikomu znaki, całkowicie niepodobne do żadnego rodzaju pisma jakie stosowano na ziemi.

Po wielu latach profesorowi Tsum Um Nui udało się wyemigrować do Japonii i opublikować swoje odkrycie. Na skutek negatywnej metryczki jakie Chiny komunistyczne wydały profesorowi publikacja przeszła bez echa i jest znana tylko nielicznym zajmującym się tym tematem. Rewelacyjne odkrycie uczonego było tez na tyle nieprawdopodobne, że zostało uznane przez znanych naukowców za bajkę i odłożone w sferę powieści fantastyczno-naukowych. Oryginalnych dysków nigdzie nie można znaleźć, a chińskie muzeum narodowe wręcz wypiera się ze cos takiego zostało odkryte. Znamiennym jednak jest fakt, że w jednym z regionalnych muzeów znajdują się gliniane kopie dysków, których nigdy podobno nie odkryto! Znikły też wszelkie dokumenty i sprawozdania z chińskich wypraw naukowych, które przeprowadzały badania w rejonie Baian-Kara-Ula. Na dzień dzisiejszy ten rejon jest terenem zakazanym i komunistyczne Chiny nie wydają pozwoleń na przeprowadzenie kolejnych wykopalisk. Gdyby nie zdjęcia, relacje naukowców i starożytne legendy plemion zamieszkujących rejony, gdzie dokonano fascynującego odkrycia, cala ta historia mogła by się wydawać kolejną bajką wyssaną z palca. Cóż to takiego wiec było, że wzbudziło tyle emocji? Dlaczego tłumaczenie znikomej części dysków spowodowało tak duże poruszenie w chińskiej nauce, że zdecydowano się wyrzucić z pracy naukowca? Z kilku zdań odcyfrowanych przez chińskiego uczonego nie można dowiedzieć się wszystkiego. Z nielicznych przecieków do prasy tez się wiele dowiedzieć nie można. Znamiennym jednak jest to, że pomimo namacalnych dowodów cała ta historia została zapomniana. Czy dlatego, że jest wyssana z palca, czy moze dlatego, że jest na tyle ważna, że zainteresowały się nią tajne służby niektórych krajów. Jest dla wszystkich zrozumiałe zainteresowanie prawdą i jej poszukiwanie.

Ktos gdzies kiedys powiedzial: „Człowiek współczesny powinien być uczciwie, w pełni i wiernie informowany o faktach, aby wśród ciągłej zmienności w dzisiejszych czasach mógł zrozumieć świat, w którym żyje.” Jeśli prawdą jest zgodność poznania z rzeczywistością, to w przypadku braku tej zgodności pojawia się fałsz sądu, zdania czy całej teorii, czyli klamstwo. Platon twierdził, że kłamstwo to świadome wprowadzenie kogoś w błąd w niesprawiedliwym celu. Zas Arystoteles nazywał kłamstwem gwałt na prawdomówności, przez którą rozumiał umiar w przedstawianiu siebie. Wedlug innych filozofow, kłamstwem bylo i jest wypowiadanie czegoś innego, niż się myśli, przy czym w tego rodzaju kłamstwie ważny jest i ma być udział woli. Na tle terminów „prawda”, „fałsz” i „kłamstwo” termin „manipulacja” jest terminem stosunkowo nowym. A przy tym z pewnością dziś ważnym, skoro słyszy się opinię, że przelom wiekow 20-go i 21-go jest czasem manipulacji. Jeszcze w latach 60-tych ubieglego stulecia hasła „manipulacja” nie znały zachodnie encyklopedie i specjalistyczne leksykony. Dopiero z początkiem następnej dekady pojawiły się pierwsze, poważniejsze opracowania, a jeszcze później ta problematyka weszła do encyklopedycznego obiegu.

Przez lata Wypracowano definicje tego zjawiska tak brzmiaca: „Manipulacja jest posłużeniem się przez nadawcę informacją do osiągnięcia w sekrecie pożądanego przezeń celu za pomocą świadomego zniekształcenia obrazu rzeczywistości, co ogranicza możliwość racjonalnej oceny oraz refleksyjnej reakcji ze strony odbiorcy. W sposób zakamuflowany przesądza o jego postawie i w jakimś stopniu uzależnia.” Inna definicja mowi: „Manipulacja to sterowanie ludźmi wbrew ich interesom, jak również wbrew ich woli, czesto bez udzialu ich swiadomosci.” A wiec czesto nieswiadomie ludzie pozwalają sobą kierować. Manipulantom zależy zresztą nie tyle na przekonaniu odbiorcy do określonych poglądów czy idei, ale raczej na wywarciu takiej presji, by odbiorca zachowywał się tak, jakby te poglądy podzielał. Manipulantom zależy nie tyle na prawdzie, ile na skuteczności własnego przekazu. Skuteczność okazuje się istotną miarą wartości przekazywanych treści. Stąd informacja tak łatwo zmienia się w reklamę czy w antyreklame. Niezaleznie czy będzie to reklama towaru, aktualnych trendow politycznych czy tez jakiegokolwiek zjawiska, to zawsze mechanizm działania manipulacji bedzie taki sam. Ostatecznie manipulant nie interesuje się dobrem człowieka. Można powiedzieć, że w istocie nie interesuje się w ogóle człowiekiem, ale tak zwana wyzsza sprawą, którą przez tego człowieka chce załatwić. Nie chodzi mu „o kogoś”, ale „o coś”.

source: praniemozgu.blox.pl

Gdziekolwiek nie znajdziemy sie – na jakiejkolwiek szerokosci czy dlugosci geograficznej swiata – mozna z latwoscia zaobserwowac istnienie tego fenomenu. U zrodla tego zjawiska lezy oczywiscie milosc we wszelkiego rodzaju jej wydaniach i odmianach.

Ludzie wyznaja sobie milosc i natychmiast pojawiaja sie przekonania zwiazane z tym uczuciem. W tym momencie nalezy przypomniec co to jest manipulacja – co to jest pranie mozgu. Jest to proces polegajacy na dzialalnosci jednego czlowieka lub grupy ludzi zmierzajacej do pojawienia sie u dugiego czlowieka lub grupy ludzi przekonania lub przekonan odmiennych od tych, ktore posiadal lub posiadali przed chwila – oraz/lub – zmiany lub odrzucenia juz istniejacych przekonan.

Na przelomie lat 2001-2002 na kalifornijskim uniwersytecie stanowym w Los Angeles przeprowadzono badania naukowe wsrod 15 tysiecy studentow w trzech etapach, dotyczace milosci. Pierwszy etap badan przeprowadzony zostal pod kontem posiadanej przez studentow wiedzy na temat milosci. Okazalo sie, ze az 87 procent mlodych ludzi wykazalo sie brakiem podstawowych wiadomosci w tym temacie, 13 procent ankietowanych odpowiedzialo na pytania pozytywnie gdzie tylko 2 procent respondentow odpowiedzialo na pytania dodajac do swych odpowiedzi swoje komentarze, opisy czy krotsze lub dluzsze eseje wykazujac tym samym swoje zaangazowanie emocjonalne oraz gleboka wiedze.

Drugi etap byl poswiecony wyznawaniu milosci. 98 procent respondentow wyznawalo w swym zyciu milosc drugiemu czlowiekowi zas 97 procent respondentom ktos inny wyznawal w ich zyciu milosc. Z odpowiedzi drugiego etapu ankiety wynika, ze tylko u 1-go procenta ankietowanych w slad za wyznaniem milosci pojawila sie w ich zyciu harmonia, stabilnosc, poczucie wiezi, szacunek, oddanie, uczucie zespolenia, spokoju, dowartosciowania, dlugotrwalej radosci zycia. Tylko 1 procent respondentow odpowiadzialo, ze ich wyznanie milosci drugiemu czlowiekowi bylo dla nich podsumowaniem ich oddania temu czlowiekowi oraz pojawila sie w tym momencie misja ich zycia polegajaca na wychodzeniu naprzeciw potrzebom drugiego czlowieka. Z posrod pozostalej grupy 99 procent wiecej jak polowa wymusila od drugiej osoby wyznanie milosci, 30 procent wyznala milosc z poczucia winy, 45 procent wyznala milosc aby uzyskac od drugiej osoby cos tam. I co ciekawe – az 86 procent ankietowanych twierdzi, ze wyznawanie milosci drugiej osobie jest calkowicie pozbawione sensu. Trzeci etap polegal na polaczeniu ankiety z cyklem prelekcji uswiadamiajacych ankietowanych w temacie „milosc okazywana oraz milosc przyjmowana”. 35 procent ankietowanych wpadlo w depresje przysparzajac organizatorom ankiety ogromna ilosc nieprzewidzianych trudnosci i problemow. Nastepna grupa ankietowanych bo az 43 procent wyrazila niechec do kontynuacji eksperymentu przerywajac ankiete, reagujac agresywnie, wychodzac lub wybiegajac z budynku. 5 procent ankietowanych wogole nie odpowiedziala na pytania uczestniczac do konca trwania prelekcji i tylko 17 ptrocent ankietowanych odpowiedzialo na pytania przyczym tylko 3 procent udzielilo pozytywnych odpowiedzi.

Ankieta okazala sie calkowitym niewypalem. Wladze uczelni natychmiast zablokowaly kontynuacje prac naukowych nad tym tematem. Organizatorzy ankiety otrzymali 475 sadowych pozwow od rodzicow oraz samych studentow domagajacych sie odszkodowania moralnego za uszczerbek na zdrowiu psychicznym. 132 ankietowanych znajduje sie w obiektach zamknietych pod opieka psychiatryczna gdzie 15 osob w stanie krytycznym w tym jedna osoba w komie.

Trudno jest w tym momencie wyciagnac jakiekolwiek wnioski. Czy doszlo do zbiorowej manipulacji na uniwersytecie stanowym podczas przeprowadzonych badan ankietowych? Czy moze ankieta doprowadzila do wykrycia zbiorowej manipulacji? Do jakiego stopnia niewiedza na najbardziej podstawowy element zycia czlowieka jakim jest molosc, wprowadza w zycie czlowieka chaos i zamiesznaie? Kto jest odpowiedzialny za brak podstawowej swiadomosci spoleczenstwa w temacie, ktorym jest MILOSC?

source: praniemozgu.blox.pl

Kilkanaście kilometrów na północ od Gekon na Alasce w połowie lat 90. XX wieku wycięto szmat tajgi i postawiono las radiowych masztów wycelowanych prosto w niebo. Rozpoczęto tam program HAARP (High frequency Active Auroral Research Program), co można przetłumaczyć jako Projekt Aktywnego Badania Zorzy za pomocą Wysokich Częstotliwości. Badania finansują amerykańskie siły powietrzne i marynarka wojenna z typową dla tych instytucji atmosferą tajności. Nic dziwnego, że HAARP od razu wzbudził wielkie kontrowersje. W internecie aż huczy od plotek o konstruowaniu tam tajnej i potężnej broni wykorzystującej te same siły natury, które są źródłem zórz polarnych. Strach ma barwy tęczy Jedni obawiają się, że bombardowanie silnymi impulsami radiowymi jonosfery (najwyższej warstwy ziemskiej atmosfery, gdzie powstają zorze) może doprowadzić do osłabienia pola magnetycznego, które chroni Ziemię przed cząstkami kosmicznymi. Inni wieszczą, że skutkiem ubocznym eksperymentów będą trzęsienia ziemi, wybuchy wulkanów i zmiany w pogodzie. Niektórzy każdą katastrofę naturalną w ostatnich latach wiążą już z HAARP, np. potężne tsunami na Oceanie Indyjskim pod koniec 2004 roku.

Amerykańskie badania przyrównuje się do zabawy dziecka, które znalazło śpiącego niedźwiedzia i potrąca go ostrym kijem, z zaciekawieniem czekając na to, co się stanie. Podobne lęki towarzyszyły nam przed wiekami. W wierzeniach Północy zorza zawsze wywoływała grozę. Sądzono, że to odblask płomieni z królestwa śmierci, siedliska dusz zmarłych. Gdy pojawiała się zorza, Eskimosi z Alaski ukrywali swoje dzieci. Wierzyli, że świetlna kurtyna może nagle spaść na ziemię i zabrać dziecku głowę. W Norwegii uważano, że każdemu, kto za długo przygląda się zorzy, grozi niebezpieczeństwo. Nawet ludzie nauki w dawnych wiekach na ogół tłumaczyli zorze katastrofami – np. ogniem, którego źródłem mogły być odległe pożary lub wybuchające wulkany. Dziś już wiadomo, że… faktycznie jest się czego bać. Wprawdzie nie samej zorzy, będącej wspaniałym i całkiem nieszkodliwym widowiskiem, lecz zjawisk w jonosferze, których zorza jest odległym echem. Ich źródłem są chmury naładowanych cząstek, zwane wiatrem słonecznym, głównie protony i elektrony, które wyrzucane są ze Słońca i pędzą w kosmosie z prędkością od 300 do 1 tys. km/s. Kiedy docierają do naszej planety, nie uderzają bezpośrednio w jej powierzchnię, bo Ziemia otoczona jest polem magnetycznym, które odchyla tor ich ruchu. Cząstki zaczynają się poruszać spiralnie wzdłuż linii sił magnetosfery, podobnie jak woda w rzece płynie wzdłuż koryta. Dopiero w okolicach biegunów magnetycznych linie wnikają w naszą planetę i jak po sznurku prowadzą chmury wiatru słonecznego do zderzenia z atmosferą. Obszary, w których dochodzi do kolizji, przypominają kształtem owale o średnicy tysięcy kilometrów zawieszone ponad 100 km nad biegunami magnetycznymi.

Elektrony – główny składnik wiatru słonecznego – przed zderzeniem z atmosferą rozpędzają się do prędkości nawet 60 tys. km/s. Tę energię uzyskują w polu magnetycznym Ziemi. Każdy elektron, zanim zostanie całkowicie wyhamowany, zderza się z cząsteczkami powietrza wielokrotnie (nawet 300 razy) i swoją drogę znaczy światłem wzbudzonych atomów gazu. Nocne niebo na Północy można więc przyrównać do gigantycznego ekranu telewizora, na którym jest wyświetlana zorza polarna. W kineskopie elektrony zderzają się z substancją zwaną luminoforem i wywołują jej świecenie. W przypadku zorzy rolę luminoforu spełnia atmosfera Ziemi, a źródłem elektronów jest nie lampa, lecz odległe Słońce. Kosmiczna pogoda Żaden z elektronów nie ma szansy dolecieć do powierzchni Ziemi i wyrządzić krzywdy ludziom.

Atmosfera jest na to zbyt gęsta. Jednak w czasie największych nawałnic wiatru słonecznego wstrzymywane są loty samolotów poza kręgiem polarnym, bo na wysokości kilkunastu kilometrów pasażerowie mogą być narażeni na sporą dawkę kosmicznego promieniowania. Chmury cząstek emitowanych ze Słońca są zwykle potężnie namagnesowane. Ich własne pole magnetyczne nakłada się na ziemskie pole – wzmacnia je lub osłabia w zależności od kierunku namagnesowania chmury. Ten wpływ bywa tak silny, że przy powierzchni Ziemi wariują wskazówki kompasów i zamiast wskazywać północ, kręcą się bezradnie we wszystkie strony. Zmienne pole magnetyczne wzbudza prąd w przewodnikach (to tzw. zjawisko indukcji Faradaya). Te wzbudzane prądy i napięcia mogą być przyczyną awarii sieci energetycznych, zakłóceń w kablach telefonicznych, a także rozszczelniania się nafto- i gazociągów, którymi dziś opleciona jest kula ziemska. 13 marca 1989 roku 9 mln Kanadyjczyków w prowincji Quebec zostało odciętych od prądu na skutek awarii, której przyczyną był właśnie wielki rozbłysk na Słońcu. Co więcej, z chwilą kiedy osłabieniu ulega bariera ziemskiego pola magnetycznego, łatwiej pokonują ją cząstki wiatru słonecznego. Mocniej bombardują górne warstwy atmosfery, które w ten sposób ulegają „podgrzaniu” i rozszerzają się, sięgając dalej w kosmos, a to szkodzi satelitom krążącym na najniższych orbitach. Wskutek wzmożonego tarcia o atmo­sferę mogą nawet spaść na Ziemię, jeśli operatorzy w porę nie dokonają korekty ich orbity. Poważne problemy mają również stacje radiowe i telewizyjne. W czasie złej kosmicznej pogody – tj. wzmożonej aktywności Słońca, kiedy nad Daleką Północą pojawiają się silne zorze – zmienia się liczba elektronów w jonosferze, która odpowiada za odbicie i rozchodzenie się na dalekie odległości fal radiowych. Sygnały niektórych stacji są zakłócane, innych tłumione, a niektórych wzmacniane.

Stan jonosfery ma też wpływ na komunikację z satelitami, m.in. na dokładność wskazań satelitarnego systemu lokalizacji GPS. Trudno się więc dziwić, że wojsko jest zainteresowane badaniami jonosfery i zórz polarnych. Jeśli zrozumiemy, co się tam w górze dzieje, lepiej będziemy mogli prognozować wpływ kosmicznej pogody na Ziemię. Dlatego powstają takie projekty jak HAARP, mające na celu „drażnienie” jonosfery w sposób kontrolowany. Na czym to polega? Emitowane przez anteny na Alasce impulsy radiowe o częstości kilku megaherców są pochłaniane przez jonosferę i lokalnie ją „podgrzewają”, tworząc w niej prądy niczym w gotującej się wodzie. Czy w takim eksperymencie można powtórzyć niszczycielski wpływ Słońca albo nawet go spotęgować, tworząc coś w rodzaju broni jonosferycznej, zdolnej niszczyć satelity albo zakłócać działanie elektronicznego sprzętu przeciwnika? Ci, którzy w to wierzą, twierdzą, że nieprzypadkowo nadajnik znajduje się na Alasce, nad którą w razie konfliktu leciałyby rakiety balistyczne z Rosji.

Naukowcy związani z HAARP przekonują jednak, że skala eksperymentu musiałaby być tysiące razy większa. Nadajnik nadaje z mocą ledwie MW, a docelowo ma osiągnąć moc 3,6 MW, z jaką w przybliżeniu nadaje Radio Głos Ameryki. To umożliwia podgrzanie tylko maleńkiego fragmentu jonosfery wprost nad nadajnikiem. HAARP dostarcza energii ledwie kilogramowi elektronów, nie ma szans wywołać znaczących zakłóceń w jonosferze, bo to tak jakby wrzucić kilowatowy grzejnik do Wisły i oczekiwać, że zmieni on bieg rzecznego prądu. Niedawno naukowcy przyznali, że udało im się po raz pierwszy wywołać sztuczne świecenie w jonosferze. Było to w czasie, kiedy na niebie widniała naturalna zorza. Kiedy nadajnik był włączany, na niebie pojawiały się dodatkowe zielonkawe plamki. Zarejestrowały je kamery, były ledwo widoczne gołym okiem. Prawdopodobnie fale radiowe przyspieszały część elektronów, które wywoływały naturalne zjawisko. Obdarzeni bujną wyobraźnią mogą już planować kontrolowane efekty świetlne wysoko nad głowami, które mogłyby zainteresować firmy reklamowe lub służby odpowiadające za oświetlenie miast. Na razie jednak badacze mają bardziej przyziemne zmartwienie – nie udało im się powtórzyć wyników eksperymentu.

Na oficjalnej internetowej stronie HAARP znajduje się informacja, że planowane są eksperymenty, w których inicjować się będzie przepływ zmiennych prądów w ziemskiej jonosferze emitujących fale radiowe o niskich częstotliwościach (od kilku do kilkudziesięciu herców). Jonosfera pełniłaby wtedy funkcję gigantycznej wirtualnej anteny do wysyłania tych fal w dowolne miejsce na kuli ziemskiej. Ten rodzaj promieniowania elektromagnetycznego potrafi penetrować wnętrze Ziemi i oceany do głębokości wielu kilometrów. Armia mogłaby je wykorzystać do komunikacji z łodziami podwodnymi lub do poszukiwań podziemnych instalacji wroga. Muzyka zorzy Od dawna kontrowersyjnym tematem było istnienie tajemniczych dźwięków, które wiele osób miało słyszeć podczas intensywnych zórz. Próby rejestracji akustycznej nie przyniosły jednak rezultatów i wydawało się, że jest to efekt subiektywnych wrażeń. Świadkowie przyrównywali dźwięki do szelestu folii aluminiowej, szmeru odległego strumienia lub skrzypienia butów na zmrożonym śniegu.

Na pytanie, czym jest ta muzyka i jaka jest jej natura, do dziś nie ma precyzyjnej odpowiedzi. Jedno jest pewne: dźwięki nie mogą pochodzić bezpośrednio z miejsca świecenia zorzy, a więc z wysokości ponad 100 km – musiałyby nadchodzić bowiem z wielominutowym opóźnieniem, a świadkowie słyszą zorzę w tym samym czasie, w którym ją obserwują. Podczas występowania zjawiska ogromne liczby elektronów wiatru słonecznego dostają się do atmosfery i wzrasta znacznie pole elektryczne przy powierzchni Ziemi (a te oddziaływania przenoszą się już z prędkością światła). Przyczyną dźwięków mogą więc być lokalne wyładowania elektryczne w powietrzu. Być może silne pola elektromagnetyczne wywołują jakieś procesy bezpośrednio w mózgu człowieka. W wojskowych laboratoriach testowane jest oddziaływanie na człowieka impulsów elektromagnetycznych o częstotliwościach gigahercowych. Taki sygnał może spowodować minimalne perturbacje temperatury w tkankach, a to z kolei może wywoływać wewnątrz ciała lokalne fale akustyczne o częstotliwościach 5 do 15 kHz, a więc w zakresie słyszalnym. Głos wytwarzany taką metodą powstawałby wewnątrz organizmu człowieka niczym „głos wewnętrzny”.

Być może tutaj leży rozwiązanie zagadki fenomenu muzyki zorzy polarnej. Tymczasem z powodzeniem można rejestrować fale radiowe o niskich częstotliwościach, których źródłem są zorze. Na stronie www-pw.physics.uiowa.edu/mcgreevy zgromadzono nagrania wykonane za pomocą przenośnych urządzeń radiowych. Są tam także wskazówki dla amatorów własnych nagrań radiowych zorzy. Gdzie obserwować Aby zobaczyć i być może usłyszeć zorzę polarną, nie trzeba wyjeżdżać do Arktyki czy Antarktyki. Już od jesieni zorze są doskonale widoczne w Norwegii, Szwecji i Finlandii, choć w okresie niskiej aktywności Słońca występują rzadko. Można je dostrzec czasem także w Polsce, chociaż nigdy nie dorównają temu, co widać na Dalekiej Północy. Na stronie www.spaceweather.com można zaprenumerować bezpłatną prognozę występowania zórz polarnych rozsyłaną pocztą elektroniczną z wyprzedzeniem 1-2-dniowym. Prognozy są tworzone na podstawie ciągłych obserwacji powierzchni Słońca.

Zorza bez magnetosfery? To możliwe! Teleskop Hubble’a sfotografował wiele „nieziemskich” zórz polarnych: na Jowiszu (z prawej), Saturnie, Uranie, Neptunie czy Io. Nic w tym dziwnego: planety te mają to, czego potrzeba do wystąpienia zjawiska: atmosferę i pole magnetyczne. Co ciekawe, Misja Europejskiej Agencji Kosmicznej Mars Express odkryła zorzę na Marsie! Poświata o rozmiarach około 30 km unosiła się na wysokości 140 km nad planetą. Skąd wzięła się zorza nad pozbawionym globalnego pola magnetycznego Marsem? Prawdopodobnie wywołało ją oddziaływanie wiatru słonecznego ze szczątkowym polem, wytwarzanym lokalnie przez marsjańskie skały. Marsjańska zorza świeci głównie światłem ultrafioletowym i jest blisko stukrotnie słabsza od ziemskiej. Podobną poświatę można też dostrzec niekiedy nad Wenus.

Wszystkie kolory zorzy Niebieskawe i fioletowe zwykle poniżej 120 km. Bardzo silne chmury wiatru słonecznego wywołują czerwone zorze na wysokościach 90-100 km. Kolory zawsze mają związek ze składem atmosfery ziemskiej. Na czerwono i zielono świeci tlen, kolor ciemnoczerwony i purpurowy pochodzi od atomów azotu. Żółty jest wynikiem mieszania się barwy zielonej i czerwonej. Gołym okiem zwykle dostrzegamy zorze jako zielonkawe i białe, ale klisza fotograficzna lepiej rejestruje barwy. Światło zorzy jest na tyle słabe, że w oku ludzkim rejestrowane jest przez bardziej czułe, ale „niewidzące kolorów” pręciki. Zapewne mniej wrażliwe na światło czopki zaczynają rejestrować kolory dopiero podczas silniejszych zórz polarnych. Kiedy najczęściej widać zorze Aktywność zórz ma związek z 11-letnim cyklem występowania plam na Słońcu. W okresie minimum aktywności Słońca zorze bywają słabsze o blisko 20-30%.

Ostatnio najwięcej plam obserwowano w latach 2000-02 (w listopadzie 2001 roku zorza była widoczna nawet w Meksyku). Następne maksimum spodziewane jest w latach 2011-13. Najlepszy okres do obserwacji w europejskiej części to jesień i wczesna wiosna (w północnej Skandynawii – październik, luty i marzec). Jeśli udało się zaobserwować wyjątkowo efektowne świecenia, następnego równie pięknego pokazu trzeba spodziewać się po 27-28 dniach. Ma to związek z okresem obrotu Słońca i ustawieniem się tymi samymi obszarami do Ziemi. Zorze najczęściej występują około północy lokalnego czasu, ale także wczesnym wieczorem i późno w nocy.

Oręż globalny, którego siła zdolna jest modyfikować pogodę-wywoływać w wybranym miejscu planety, trzęsienia ziemi, huragany i wysokie na kilka pięter powodzie i długotrwałe susze, a nawet-gdy zajdzie potrzeba, zniszczyć wszelkie życie? Czy istnieje uzbrojenie, za pomocą którego unicestwić można każdy system łączności, przesyłania energii, unieszkodliwić lecące samoloty, rakiety lub pojazdy kosmiczne, zaglądać bez pośrednictwa satelity za horyzont lub pod powierzchnię ziemi, powodować samodetonację amunicji lub gazociągu i co-najbardziej niewiarygodne-manipulować na ogromną skalę ludzkimi umysłami?

W Polsce o ”broni geofizycznej” prawie się nie mówi, chociaż jej pojawienie się może zmienić świat w stopniu większym niż skonstruowanie broni palnej czy nuklearnej. Nie ma o niej nawet wzmianki w Wielkiej Encyklopedii PWN, choć prace nad jej skonstruowaniem trwały od połowy lat 60. Jedna z nielicznych, przetłumaczonych na język polski, pozycji książkowych poświecona realizowaniu właśnie projektu w tej dziedzinie- praca Jerego E. Smitha, HAARP broń ostateczna-jest nieosiągalna w Centralnej Bibliotece Wojska Polskiego…..

O informacje na jej temat też trudno u źródła, czyli w krajach, które prawdopodobnie pracowały nad stworzeniem takiej broni. Naukowcy zaangażowani w prace badawcze przeważnie milczą zasłaniając się Ustawą o Bezpieczeństwie Narodowym, bądź wypowiadają się lakonicznie i uspokajająco. Twierdzą, że to nad czym pracują, to cywilne projekty badawcze, mogące zostać wykorzystane co najwyżej do konstrukcji urządzeń o czysto defensywnym charakterze, np.: monitorowania zagrożeń czy doskonalenia łączności. Broni geofizycznej nikt oficjalnie nie ma. Jej posiadania zabrania ONZ-towska konwencja ENMOD (Techniczna Modyfikacja Środowiska) o zakazie militarnego używania technik modyfikacji środowiska naturalnego. Czy jest ona przestrzegana, skoro nie przewidziano w niej możliwości inspekcji?

Rok testów W sierpniu 2000 roku Rosyjska Duma zwróciła się z dramatycznym apelem do ONZ i społeczności międzynarodowej o ustanowienie międzynarodowej kontroli nad prowadzonymi przez USA doświadczeniami zmierzającymi do zbudowania broni geofizycznej. W apelu Dumy zawarta była informacja, że większość testów zaplanowana jest na rok 2003. Rosyjscy parlamentarzyści ostrzegali, że niektóre z tych eksperymentów mogą mięć nieprzewidywalne konsekwencje dla środowiska naturalnego, gdyż ich przedmiotem są: jonosfera i magnosfera ziemi. Działanie broni geofizycznej, opiera się na idei oddziaływania na te środki za pomocą dostatecznie silnych i skumulowanych fal ultrakrótkich. Mogą one podgrzewać fragment jonosfery-podobnie jak kuchenka mikrofalowa podgrzewa mrożonki. Powoduje to odkształcenie tej warstwy atmosfery. Można ją unosić, odginać, a nawet tworzyć z niej coś na kształt gigantycznych soczewek elektromagnetycznych skupiających promienie słoneczne w określonych punktach. Każdy kto bawił się kiedykolwiek zwykła soczewką i kalką papiery, wie, co oznacza taka możliwość. Siła sygnału emisyjnego jest przez bombardowane ośrodki wielokrotnie wzmacniana i przekierowywana w stronę powierzchni planety jako monstrualnej już mocy wiązka.

Użycie takiej broni elektromagnetycznej wywołać może różnego rodzaju katastrofy-trudne jest jednak do rozpoznania, bo impuls emisyjny trwa bardzo krótko i jest niewidoczny dla oka. Atakowany obiekt nie zdaje sobie z sprawy z dokonywanej agresji. Kataklizmy będące skutkiem ”magnetycznego strzału” wydają się efektem zwykłego działania sił natury. To, że siły natury mogą być sztucznie wzbudzane i kierowane, nie mieści się jeszcze w wyobraźni wielu ludzi, którym wojna kojarzy się z konwencjonalnym polem walki-ruchem wojsk, artyleryjską kanonadą i bombami. Tymczasem już wkrótce może wyglądać ona zupełnie inaczej. Wzbudzona przez emitery potężne impulsy elektromagnetyczne są w stanie nie tylko modyfikować pogodę , ale także powodować awarię wszystkiego, co ma związek z elektrycznością, wywołać sztucznie trzęsienie ziemi (ostatnio w Iranie) o ogromnej sile wzbudzanej w płynnym jądrze ziemi, niszczyć wybrane cele za pomocą plazmy oraz przesyłać fale bezpośrednio do mózgów (emitery mają możliwość nadawania tych samych fal co mózg) wywołując odmienne stany emocjonalne.

Za pomocą takich nadajników można nawet wypalać w jonosferze dziury, wystawiając wszystko co pod nimi na zabójcze działanie promieni kosmicznych. Ludzie ostrzegający przed skutkami rozwoju tej broni twierdzą, że jej zastosowanie może rzucić na kolana całe narody. Jeśli w porę nie ustawimy skutecznej międzynarodowej kontroli, to skończy się era demokracji, a zapanuje totalitaryzm. Rządzić będzie wąska grupa dysponująca tą nową technologią. Diabelska harfa Wiele poszlak potwierdza obawy Rosji, że oręż geofizyczna nie jest już tylko wymysłem hollywoodzkich scenarzystów i pisarzy science fiction. Istnieje i wszedł właśnie w fazie intensywnych testów. W końcu ubiegłego roku niedaleko miejscowości Gakona na Alasce zakończony został pierwszy etap realizacji programu HAARP zakładający budowę ogromnego jonosferycznego emitera fal ultrakrótkich, 73 000 razy silniejszego od największego obecnie istniejącego nadajnika radiowego i dodatkowo mającego zdolność skupiania sygnału emisji w jednym punkcie. Drugi mniejszy emiter istnieje w miejscowości Tromse w Norwegii, a trzeci-najsilniejszy systemu-ma wkrótce powstać na Grenlandii. Gdy na początku lat 80. rozpoczynano realizację tego projektu, był on częścią słynnej Inicjatywy Obrony Strategicznej (SDI) nazywanej ”programem Gwiezdnych Wojen”. Obecnie twierdzi się, że jest to projekt cywilny, mający służyć badaniu głównych warstw atmosfery. Ale głównym jego udziałowcem nadal pozostaje Departament Obrony USA (NASA). Niepokój Rosjan jest w pełni zrozumiały.

Rosyjski program badań w tej dziedzinie został wstrzymany w latach 90, laboratoria zamknięte, a wielu naukowców biorących udział w doświadczeniach lat 80 wyemigrowało do USA. Niektórzy z nich , jak, np. Prof. Roland Zinurowicz Sagdiejew, były dyr. Radzieckiego Instytutu Badawczego Przestrzeni Kosmicznej, czy prof. Troicka, kierująca w latach 80, analogicznym programem ”Araks” , pracują obecnie w Stanach Zjednoczonych przy HAARP. Po ukończeniu projektu (około 2025r.) w zasięgu działania amerykańskich nadajników znajdzie się w praktyce cała północna półkula do szerokości 45 równoleżnika, a więc cale terytorium Rosji. Znaki na niebie Nie trzeba być zwolennikiem spiskowej teorii dziejów, by zwrócić uwagę na szereg dziwnych faktów, które miały miejsce w ostatnich dwóch latach: 4 sierpnia ub.r o godzinie 4.14 po południu, w normalny słoneczny dzień miała miejsce największa w historii awaria sieci energetycznych, która na kilkanaście godzin pogrążyła Stany Zjednoczone i cześć Kanady. W chwili awarii nie było żadnego przeciążenia sieci. Pracowało ona na 75% swoich możliwości, kiedy nagle z niewiadomych powodów nastąpił monstrualny wzrost napięcia przeładowywującego system. Nie było w tym czasie żadnych klasycznych przyczyn takich zdarzeń jak wzmożona aktywność magnetyczna ziemi. Zjawisko powstało nagle w klika minut po włączeniu na pełną moc nadajnika w Gakona. Poza pozbawieniem prądu blisko 50 mln ludzi, zdarzenie to nie miało żadnego wpływu na amerykańską obronność czy gospodarkę. Nastąpiło w kilka chwil po zamknięciu giełdy i objęło swym zasięgiem stany bez większego znaczenia ekonomicznego czy militarnego. Departament Obrony miał jednak okazję do dokładnego przeanalizowania skutków takiego ”blackoutu” dla systemu, obrony kraju.

W ciągu następnych miesięcy na całej półkuli północnej miała miejsca cała seria podobnych zdarzeń. Oto ich zestawienie:

18.08 Gruzja

23.08.Helsinki

28.08.Londyn

18.09 Honduras

23.09 Szwecja/Dania

28.08 Włochy

7.10 Wiedeń

Nietrudno zauważyć zadziwiającą regularność tych ”awarii”. Prawdopodobieństwo, że jest to czysty zbieg okoliczności, jest równe temu, że ktoś dwa razy z rzędu trafił szóstkę w Totolotka. Kto więc i dlaczego je spowodował? Podobną serią dziwnych zdarzeń były w ubiegłych latach światowe zjawiska pogodowe. Od początku roku wielu obserwatorów widziało na niebie bardzo dziwne obłoki o regularnych geometrycznych kształtach. (Ich zdjęcia są dostępne na wielu stronach internetowych). Są to ewidentne ślady pozostawione przez potężne emisje elektromagnetyczne w atmosferze.

Ilość tzw. anomalii pogodowych zdecydowanie przewyższa ich liczbę z ostatnich dekad. Wszyscy pamiętają kuriozalne obrazki przedstawiające Jerozolimę pod śniegiem, czy monstrualne, nie notowane od 100 lat letnie upały i susze w Europie. W ubiegłym roku te same obszary zostały nawiedzone przez powodzie. Do tego ogromna liczba palących się lasów oraz nagłych niezwykle silnych tajfunów pustoszących np., Chiny czy Koreę Północną .Wielu ludzi wątpi w wytłumaczenie, że to jedynie emisja gazów cieplarnianych do atmosfery. Niektórzy jak np. ukraiński deputowany Jurił Salomotin, przewodniczący komisji do spraw likwidacji skutków awarii w Czarnobylu, otwarcie oskarżają Amerykanów o testowanie możliwości nowej broni geofizycznej HAARP. Jako cywilny projekt naukowy HARPP omija wszelkie procedury kontroli zjawisk, jakim podlegają wszelkie systemy broni. A jego potencjalna moc jest wprost niewyobrażalna. Wystarczy powiedzieć, że tropikalny sztorm może mieć siłę około 10000 jednomegatonowych bomb wodorowych. Kontrolowanie trzęsień ziemi, może w kilka sekund zniszczyć wielomilionowe miasta, unicestwić każdą infrastrukturę. Bez prądu, energii i komunikacji nie może funkcjonować żadne państwo. Z drugiej strony światowe katastrofy ekologiczne są argumentem za poddaniem państw kontroli międzynarodowej i stworzeniem jednego tzw światowego rządu czyli tzw .nowego światowego ładu zapowiadanego na rewersie jednodolarówki.

Czy topniejące alpejskie lodowce i zaciemniony Nowy Jork są tylko wybrykami kapryśnej natury, czy może już zwiastunem nadchodzącej globalizacji?